Villa TrösT

Artikelen

Artikelen

Verkleurde stilte

verkleurde stilte
Toen iedereen was gegaan.
Toen de laatste dingen waren gezegd.
Toen de kaarten en de brieven waren gelezen,
Toen er niemand meer belde
Toen de poes zich weer liet zien
Toen werd het stil.
Een stilte die ik niet kende
Een stilte waar anderen over spraken
Nu was ik in mijn stilte die een leegte was
Ik sprak in mijzelf soms hardop
Ik sprak met jou over hoe het nu was.
Ik liep door de kamers
Ik dacht je te horen in de achterkamer
Ik dacht het tuinhekje te horen
Ik zat alleen aan tafel en viel in slaap
Ik was zo moe
Een moeheid waar anderen over spraken
Nu was ik in mijn moeheid
Ik deed niets
Ik werd nog meer moe
Ik zette geen radio aan
Ik nam geen nieuws op
Alle kleuren waren vaal
Ze hadden geen kracht meer
Alles leek oud blauw
Ik wilde er wel uit
Ik wilde wel lopen
Stappen stap voor stap
Maar alleen...
Zelden liep ik alleen
Samen met vreemden lopen?
Wat te zeggen
Waarover te praten…..
In stilte samen
Praten hoeft niet
Jij wandelt mee
Ik praat met jou over wat ik zie
Wat ik mis
Wat ik je graag zou laten zien
"Die boom met een stoeltje...

Rouwen is verhalen en herhalen. Het is jezelf hervinden. Het is anders verder leven met jou. Als de schaduw soms voor mij, soms achter mij, soms opzij en soms onzichtbaar: we vallen samen.

Rouwen is missen en weer hechten zonder al te weten aan wie en wat. Niemand en niets kan jou vervangen. Rouwen is heen en weer lopen in jezelf. In je hoofd. Je brein verzetten. Resetten maar je bent geen masjien. Je bent van hart en bloed. Je hele lijf doet mee. Je dwaalt en doolt en je verloopt je om de weg te vinden. Er is geen gebaande weg. Soms enkele metgezellen. Iemand die niets doet.

Iemand die luistert zodat jij jezelf beter kunt horen. Iemand die kijkt maar niet aanstaart. Iemand die meekijkt naast je om jezelf beter te zien. Niet iemand die oplost want er is niets op te lossen. Mijn leven is oud blauw, verkleurd. Oud blauw kan een nieuwe liefde worden met een eigen schoonheid maar nu nog niet. Ik bereid me voor op samen lopen in stilte. Ik spreek met mezelf en de dingen die ik zie. Misschien schelpen van het strand in een vensterbank. Of een kristallen uiltje of een glazen slak of een open gebarsten kastanje zoals jij kon zijn stekelig aan de buitenkant en mooi zacht aan de binnenkant. Ik zie de ramen als een spiegel en jou die mij groet: let op en wandelse. Ik ben stil in mijn verkleurde ik en ik klop op mijn innerlijke deur en ik open alleen voor oprechte interesse……..

Geef een reactie